Jak to kiedyś na Okęciu było,czyli złote lata Lotniska Warszawa Okęcie za PRLu.
Zarząd Ruchu Lotniczego i Lotnisk Komunikacyjnych powstał w czasach „głębokiego” PRL-u,a dokładnie 18 maja 1959 r.Do jego zadań należało kierowanie i kontrola ruchu powietrznego,nadzorowanie ruchu poza przestrzenią kontrolowaną,zarządzanie drogami
do lotnisk,lotniskami i naziemnym sprzętem technicznym.
Pierwszym dyrektorem został Romuald Pawulski a siedzibę umieszczono przy ulicy Grójeckiej 17 w Warszawie.
Zarząd miał do dyspozycji niewielkie środki,obowiązywały wówczas także limity dewiz (obcej waluty było wówczas w kraju za mało), dlatego zdecydowano się inwestował głównie w lotnisko na Okęciu,tak aby spełniało minimalne wymagania Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego (IACO).W ten sposób chciano uaktywnić połączenia międzynarodowe.Piloci cywilni korzystali z udostępnionych im przez wojsko pasów na lotniskach armii i musieli posługiwać się wojskowymi urządzeniami nawigacyjnymi.
Pierwszym posunięciem była budowa radaru precyzyjnego podejścia,radiolatarni VOR PNO,radaru dla kontroli zbliżenia i Centrum Kontroli Ruchu Lotniczego na Okęciu.Zaczęto także szkolić pierwszych kontrolerów lotów.Nowy dworzec mógł obsłużyć około 1 mln. pasażerów rocznie.
Centrum Ruchu wyposażono w wieżę kontrolną.Gruntownie wyremontowano i przedłużono pasy numer 1 i 3,na zasadniczym kierunku lądowania zainstalowano światła podejścia w układzie Calverta.
27 kwietnia 1969 r. ukończono i oddano do użytku Międzynarodowy Dworzec Lotniczy zaprojektowany przez Krystynę i Jana Dobrowolskich.,jednak szybko okazało się zbyt małe dlatego odprawę pasażerów przeniesiono do „Hali Fińskiej”.
Przy okazji rozbudowano dawno powstałe Zakłady Lotnicze WSK Okęcie gdzie produkowano głównie lekkie samoloty wielozadaniowe,szkolne,sportowe i rolnicze.Po 1989 zakłady powróciły do tradycyjnej nazwy: PZL "Warszawa-Okęcie".
Dim lights
Zarząd Ruchu Lotniczego i Lotnisk Komunikacyjnych powstał w czasach „głębokiego” PRL-u,a dokładnie 18 maja 1959 r.Do jego zadań należało kierowanie i kontrola ruchu powietrznego,nadzorowanie ruchu poza przestrzenią kontrolowaną,zarządzanie drogami do lotnisk,lotniskami i naziemnym sprzętem technicznym.
Pierwszym dyrektorem został Romuald Pawulski a siedzibę umieszczono przy ulicy Grójeckiej 17 w Warszawie.
Zarząd miał do dyspozycji niewielkie środki,obowiązywały wówczas także limity dewiz (obcej waluty było wówczas w kraju za mało), dlatego zdecydowano się inwestował głównie w lotnisko na Okęciu,tak aby spełniało minimalne wymagania Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego (IACO).W ten sposób chciano uaktywnić połączenia międzynarodowe.Piloci cywilni korzystali z udostępnionych im przez wojsko pasów na lotniskach armii i musieli posługiwać się wojskowymi urządzeniami nawigacyjnymi.
Pierwszym posunięciem była budowa radaru precyzyjnego podejścia,radiolatarni VOR PNO,radaru dla kontroli zbliżenia i Centrum Kontroli Ruchu Lotniczego na Okęciu.Zaczęto także szkolić pierwszych kontrolerów lotów.Nowy dworzec mógł obsłużyć około 1 mln. pasażerów rocznie.
Centrum Ruchu wyposażono w wieżę kontrolną.Gruntownie wyremontowano i przedłużono pasy numer 1 i 3,na zasadniczym kierunku lądowania zainstalowano światła podejścia w układzie Calverta.
27 kwietnia 1969 r. ukończono i oddano do użytku Międzynarodowy Dworzec Lotniczy zaprojektowany przez Krystynę i Jana Dobrowolskich.,jednak szybko okazało się zbyt małe dlatego odprawę pasażerów przeniesiono do „Hali Fińskiej”.
Przy okazji rozbudowano dawno powstałe Zakłady Lotnicze WSK Okęcie gdzie produkowano głównie lekkie samoloty wielozadaniowe,szkolne,sportowe i rolnicze.Po 1989 zakłady powróciły do tradycyjnej nazwy: PZL "Warszawa-Okęcie".
Dim lights
| następna » |
|---|
